Istnieją 307 mieszkańców dla każdego lekarza. [42] O 18,9 procent opieki zdrowotnej są finansowane bezpośrednio przez gospodarstwa domowe i 76,6 procent przez instytucje publiczne i inne ubezpieczenia. Finlandia ogranicza sprzedaż leku do około 800 licencjonowanych aptek. Niektóre zawierają znaczące instytucje Ministerstwa Zdrowia i Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego.

W porównaniu z 16 krajów przez Szwedzkie Stowarzyszenie Władz Lokalnych i Regionów, Finlandia używane najmniej zasobów i ma średnią wyników, dzięki czemu Finlandia najbardziej wydajnych zgodnie z autorów badania.

Długość życia to 82 lat dla kobiet i 75 lat dla mężczyzn. Po jednym z najwyższych stawek od śmierci na choroby serca w świecie in the 1970s, ulepszeń w fińskiej diety i ćwiczeń fizycznych mają opłaciła się. Finlandia ma wyjątkowo niskie stawki palenia: 26% dla mężczyzn i 19% dla kobiet .

Finlandii problemów zdrowotnych są podobne do innych krajów rozwiniętych: chorób krążenia stanowią około połowę wszystkich przyczyn zgonów na raka i jest drugą najczęstszą przyczyną śmierci.

2002r. – 1 stycznia, Finlandia i jedenaście innych krajów UE przyjęło walutę euro.

Finlandia Wschodnia (Itä-Suomen lääni) jest jedną z 6 prowincji Finlandii. Graniczy z prowincjami Oulu, Finlandia Zachodnia i Finlandia Południowa. Stolicą prowincji jest Mikkeli. Zajmuje tereny historycznych regionów Karelia, Savonia.

Lahti, około 100 km na północ od Helsinek (dojazd autostradą), jest w pewnym sensie satelitą stolicy. To nowoczesne miasto przedsiębiorców, o atmosferze porównywalnej do innych miast na Pojezierzu Fińskim, słynie jako ośrodek sportów zimowych.

W pobliskim kompleksie narciarskim są trzy duże skocznie, wykorzystywane zimą i latem. Tutaj też odbyły się pięciokrotnie mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym.

Pomimo kilku atrakcji Lahti, powstałe w 1905 r., nie jest szczególnie interesujące. 10 tys. uchodźców z Karelii, którzy przybyli tu po II wojnie światowej, przyczyniło się do rozwoju miejscowości, nazywanej „miastem biznesu”. Dzięki sieci ścieżek rowerowych Lahti stanowi dobrą bazę do zwiedzania pobliskich atrakcji, a położenie nad Vesijärvi (połączonym z jeziorem Päijänne) umożliwia podróż statkiem do Jyväskylä. Po Päijänne, jednym z największych jezior w kraju, można odbywać fascynujące przejażdżki.

W Ośrodku Sportowym, na zachód od centrum, są trzy skocznie narciarskie, będące charakterystycznym elementem miasta. Nie są jednak udostępniane turystom. Nawet latem można tam zobaczyć trenujących skoczków. Z tarasu obserwacyjnego można oglądać skoki narciarskie, a także podziwiać miasto i pobliskie jeziora. Wyciąg krzesełkowy dociera na sam szczyt. W małym muzeum narciarstwa, również w Ośrodku Sportowym, zebrano narty sprzed 2 tys. lat i narty Samów z Laponii. Zainteresowani mogą się pobawić symulatorem skoków narciarskich.

Lahden Historiallinen Museo (Muzeum Historyczne; Lahdenkatu 4) mieści się w pięknej starej rezydencji. Zbiory obejmują kolekcję francuskich i włoskich mebli Klausa Holmy oraz sztukę średniowieczną i renesansową.

W Muzeum Radia i Telewizji (wzgórze Radiomäki) zgromadzono stare odbiorniki radiowe. Jest też działające studio nadawcze z lat 50 XX w. Zwiedzający mogą się filmować i występować we własnym programie telewizyjnym lub radiowym, co cieszy zwłaszcza dzieci.

Ristinkirkko (kościół Świętego Krzyża; Kirkkokatu 4; codz. 10.00– 15.00) z 1978 r. został zaprojektowany przez Alvara Aalto. Budowla z brązowej cegły ma typowe dla tego architekta wnętrze: drewniane ławy, białe ściany i cztery betonowe elementy na suficie, wyglądające jak promienie wychodzące z krzyża.

Rezerwat ptaków Liminganlahti obejmuje brzegi zatoki Liminka. Na tutejszych lęgowiskach można spotkać więcej gatunków ptaków niż w jakimkolwiek innym miejscu w Finlandii. Najlepiej obserwować je w maju, kiedy przylatują zakładać gniazda, lub w sierpniu i wrześniu, gdy zbierają się do odlotu.

Łącznie z ptakami pojawiającymi się przelotnie, nad zatoką spotyka się latem około 70 gatunków, a wśród tych, które właśnie tutaj zakładają gniazda, jest kilka naprawdę rzadkich. Najbardziej charakterystyczne ptaki Liminganlahti to trznadle, sowy uralskie oraz różne gatunki ptaków brodzących.

W rezerwacie zbudowano cztery wieże obserwacyjne, a dostęp do wilgotnych miejsc umożliwiają pomosty spacerowe. Wyznaczono też dwa pola namiotowe. Zwiedzanie najlepiej zacząć od wizyty w Liminganlahden Luontokeskus (centrum przyrodnicze), około 6 km od Liminka, 600 m od drogi nr 813 prowadzącej z Liminka do Lumijoki. Działa tam punkt informacyjny i kawiarnia. Przygotowano też ekspozycję na temat trybu życia i wędrówek ptaków oraz roślinności regionu. W odległości 400 m wznosi się jedna z wież obserwacyjnych. Na miejscu są wypożyczane lornetki ułatwiające obserwację, a od maja do sierpnia można skorzystać z usług przewodnika.

Pierwsze plemiona, które przybyły z południa zasiedliły Finlandię już około 9000 roku p.n.e. Północ została zasiedlona znacznie później przez Pralapończyków. Około 4000 roku p.n.e. rozwinęły się kultury wypalające i używające ceramiki. Z terenów nadbałtyckich zaczęły napływać ludy uprawiające ziemię. Ich potomkami są dzisiejsi Finowie. Historia Finlandii powiązana jest ściśle ze Szwecją i Rosją. Już w XII w. tereny te zostały zagarnięte przez Szwecję. W 1809 dzisiejsze tereny Finlandii zajęła Rosja. Po rewolucji Rosyjskiej w 1917, Finlandia ogłosiła niepodległość. Głównym partnerem gospodarczym Finlandii po II wojnie światowej zostało ZSRR. Kraj pozostał jednak politycznie niezależny od komunistów. Od 1995 roku Finlandia jest członkiem Unii Europejskiej, zaś w 2002 roku przyjęła wspólna walutę Euro. Obecnie Finlandia to jeden z najbogatszych państw na świecie, o bardzo wysokim standardzie życia.

Należy sprawdzić czy w krajach, które zamierzamy odwiedzić nie są wymagane świadectwa szczepień. W wielu krajach nie są one obowiązkowe, lecz wskazane, zwłaszcza jeśli podróżuje się mniej uczęszczanymi szlakami turystycznymi.

Rodzaje szczepień obowiązkowych ustalają międzynarodowe organizacje, jednak z roku na rok liczba krajów, które je wymagają zmniejsza się. W niektórych z nich najczęściej obowiązkowe jest szczepienie (np. przeciwko żółtej febrze), ale tylko jeśli podróżny przybywa z terenów objętych epidemią. Wskazane są natomiast szczepienia przeciwko żółtaczce typu A, tężcowi oraz w niektórych regionach - zapaleniu opon mózgowych. Dotyczy to przede wszystkim krajów azjatyckich i afrykańskich.

W tych krajach turyści mogą się spotkać z nakazem przedstawienia świadectwa szczepienia przeciwko cholerze, chociaż międzynarodowe konwencje zdecydowały, że nie jest ono konieczne. Warto jednak zaszczepić się przeciwko tej groźnej chorobie, pomimo tego, że szczepionka nie gwarantuje pełnej odporności.

Szczepieniami przeciwko chorobom występującym w krajach tropikalnych zajmują się w Polsce Wojewódzkie Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne. Tam uzyskać można informacje o tym, jakie szczepienia są wymagane przy wyjazdach do poszczególnych krajów, oraz ustalić odpowiedni harmonogram szczepień.

Niektóre szczepionki (tężec, polio) dostępne są we wszystkich stacjach Sanepidu, inne (np. żółta febra) tylko w kilku największych miastach w Polsce, najlepiej jest więc dowiedzieć się o najbliższy oddział, w którym można zaszczepić się na wszystkie wymagane choroby. Wszystkie szczepienia ochronne powinny znaleźć się w Międzynarodowym Świadectwie Zdrowia (tzw. Żółta Książeczka). Za komplet szczepień wymaganych lub zalecanych przy wyjazdach do krajów tropikalnych zapłacić trzeba 150-200 zł.

Ponieważ niektóre szczepionki poprzedzone są próbą, inne zaś nie mogą być przyjmowane jednocześnie, przygotowania do immunizacji należy podjąć przynajmniej sześć tygodni przed wyjazdem.

Część turystów mogła otrzymać szczepionki przeciwko pewnym chorobom już w dzieciństwie. Jednak pomimo tego warto przyjąć je ponownie, szczególnie jeśli chodzi o odrę lub chorobę Heine-Medina, na które wciąż dość często chorują mieszkańcy krajów rozwijających się. Okresy odporności organizmu na poszczególne choroby znacznie się różnią; należy też pamiętać, że niektórych szczepionek nie mogą przyjmować kobiety w ciąży.

Wizy, paszport
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/ Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Republiki Finlandii do 90 dni jest paszport bądź dowód osobisty (starego i nowego wzoru).

Telefon
Finlandia to kraj komórkowców. Trudno trafić poza dużym miastem na budkę telefoniczną. A jak już się trafi, to okazuje się że to aparat telefoniczny nie tej kompanii, co mamy kartę albo, co droższe - to też telefon komórkowy zżerający olbrzymie ilości monet.

Finlandia jest znana z nieskazitelnie czystej przyrody.
W kraju, który jest jednym z najrzadziej zamieszkanych, przyroda jest obecna wszędzie: na wsi i w mieście, w miejscu pracy i spędzania wolnego czasu, na co dzień i od święta.

Fińskie archipelagi, które liczą ponad 60 tysięcy malowniczych wysp i wysepek, pokrywające ten kraj lasy i dziewicza przyroda nie mają sobie równych w całej Europie, a może nawet i na świecie.

Zapraszamy do internetowej podróży po północnej krainie czarów, w której - nawiasem mówiąc - mieszka ten jedyny, najprawdziwszy Święty Mikołaj.Od XII wieku Finlandia była pod dominacją szwedzką, a od 1809 roku przeszła w ręce Rosji. Niepodległość odzyskała dopiero w 1917 roku. Stąd też cała południowa Finlandia jest dwujęzyczna (fińsko - szwedzka), a w stolicy oraz na wschodzie widać duże wpływy rosyjskie, np. dużo jest tu wyznawców prawosławia. Co ciekawe, również północna część Finlandii jest dwujęzyczna - równoprawnie funkcjonują języki fiński i lapoński.

Finlandia to kraj komórkowców. Trudno trafić poza dużym miastem na budkę telefoniczną. A jak już się trafi, to okazuje się że to aparat telefoniczny nie tej kompanii, co mamy kartę albo, co droższe - to też telefon komórkowy zżerający olbrzymie ilości monet.

Co ciekawsi komórkowcy (nie wspominając o kierowcach samochodów): rowerzysta, motorniczy, kierowca autobusu - jadą rozmawiając; dziecko ok.10-letnie z deskorolką pod pachą i komórką przy uchu; rolkowiec mknący w samych tylko spodenkach kolarskich miał komórkę przypięta do specjalnego paska itd, itp. Średnio co 15 minut komuś w okolicy dzwonił telefon (w Helsinkach i innych dużych miastach). Rekord : w ciągu 15 minut wśród 30 osób (łącznie z turystami) telefon zadzwonił 12 razy. Zawsze prawie wszyscy łapali się za kieszeń lub torebkę. Prześmieszny widok. Ale za to jaka kultura w korzystaniu - nikt nikomu nie przeszkadza rozmawiając, bo czyni się to bardzo cicho. Nie zauważyliśmy też, aby komuś zadzwonił telefon w muzeum czy którymś ze zwiedzanych kościołów.